Blogs

Nieuwe uitdaging!

Gister had ik op Social Media een poll geopend met de vraag wat jouw keuze zou zijn:
– Een baan met een hoog salaris, maar waar je geen voldoening uit haalt
– Leuk, interessant werk, maar een flinke stap terug qua salaris.
 
Mooi om te zien dat bijna iedereen kiest voor een baan waar je voldoening uit haalt. Waar je mag groeien, jezelf kunt ontwikkelen, waar je elke dag met plezier naartoe gaat, wat energie geeft.
Het grootste deel van je leven breng je namelijk op je werk door.
Zelf ben ik jarenlang bijna dagelijks met buikpijn naar mijn werk gegaan. Er heerste een negatieve sfeer, er werden nooit complimenten gegeven, ik kreeg niet de kans om mijn eigen draai te geven aan mijn werk, je werd niet gehoord, ik kon me niet meer ontwikkelen. Toch ging ik door, want ik werd gedreven door angst om een stap terug te gaan in salaris. Ik had tenslotte een dure hypotheek en was alleenstaand. Mijn omgeving praatte ook op me in dat ik moest kiezen voor veiligheid, zekerheid, goed pensioen, etc.
Dus ik zette de knop om en ging op de automatische piloot verder. Gevangen in mijn eigen gedachten en angsten om te veranderen. Totdat een burn-out alle zekerheid onder mij vandaan schopte. Ik kon helemaal niks meer, alleen maar dagenlang voor me uitstaren.
Vanaf dat moment werden de kaarten opnieuw geschud en moest ik drastisch veranderen. Want in zo’n diepe put wilde ik niet meer zitten. Dus ik ging nadenken over de oorzaak van die burn- out…… Niet naar luisteren naar dat innerlijke stemmetje, mijn gevoel, mijn intuitie. Wat ik al jaren wist heb ik genegeerd. En wie niet luisteren wil, die moet maar voelen.
Ik besloot om alleen nog maar naar mijn gevoel te luisteren.
 
Ik ging nadenken wat ik belangrijk vond in mijn werk en voor minder zou ik het niet meer doen.
Omdat ik dacht dat ik als eigen ondernemer meer vrijheid zou hebben, ging ik mijn eigen bedrijf starten. Dat bleek niet echt een succes, want ik had helemaal geen goede basis gelegd. Ik had wel een visie, maar geen plan hoe ik mijn doelen kon bereiken. Dat leidt dus nergens naartoe.
Vervolgens begon ik aan netwerkmarketing. De vrijheid van een eigen onderneming, maar met de steun van een bedrijf die de hele backoffice voor je uit handen neemt. Nog steeds zie ik dat als de ideale baan, maar ik was daar nog niet klaar voor. Om daar succesvol in te zijn, moet je qua persoonlijke ontwikkeling zo ver zijn, en ik kwam van heel ver. Ik ben onwijs dankbaar dat dit op mijn pad gekomen is, want wat heb ik veel mogen leren hier (en nog steeds).
 
Ik heb een paar hele bewogen jaren achter de rug en afgelopen jaar was sinds mijn burn-out een dieptepunt met harde levenslessen. Ik merk ook dat ik hierdoor ook behoefte heb aan rust en stabiliteit. Dus mocht ik opnieuw gaan kijken naar wat ik wil en waar ik blij van word en ben me gaan focussen op die speerpunten. En tijdens die zoektocht werd me steeds duidelijker welke baan past bij hetgeen waar ik nu in mijn leven zo mee bezig ben: mensen vooruit helpen en bewustwording creëren, gezondheid, persoonlijke ontwikkeling.
Dan kom je al gauw bij HR, verzuim, mobiliteit, recruitment, duurzame inzetbaarheid, re-integratie.
Laat ik daar nu net geen opleiding en werkervaring in hebben.
 
Gelukkig laat ik me niet uit het veld slaan door die soms idiote functie-eisen van bedrijven. Ik geloof in mijn kennis en kunde en ben ondanks de vele afwijzingen stug doorgegaan met solliciteren op functies. Zelfs wanneer mijn omgeving mij weer probeerde te beïnvloeden om te kiezen voor veiligheid. Ik wilde me blijven focussen op mijn doel en vertrouwen dat het wel goed kwam. Ergens moest er toch iemand zijn die verder keek dan CV en mij de kans zou geven om te laten zien wat ik kan.
En ja hoor, de aanhouder wint.
 
Toen kwam de volgende uitdaging, want iemand zonder ervaring gaat natuurlijk niet meteen de hoofdprijs verdienen. Ik moest dus kiezen tussen een goed salaris of een baan met potentie in de richting die ik op wil. Als ik die cirkel niet doorbreek blijf ik rondjes draaien. Maar dat stemmetje in mijn hoofd bleef maar zeggen dat ik voor datzelfde salaris in het onderwijs parttime kon werken
en daardoor meer tijd over hield voor mijn eigen plannen.
 
Stel je dat duiveltje en dat engeltje voor……. Geld of gevoel…… Ik heb daar wel even mee gezeten kan ik je vertellen.
 
Velen van jullie weten dat ik werk met Nine star Ki. Dit jaar is het metaal 7 jaar. Het jaar waarin je een richting op geduwd wordt. Een nieuwe weg in mag slaan. Als geld je enige drijfveer is om iets te doen, gaat je dat nergens brengen. Je komt bij een T-splitsing. De ene kant is de oude weg, maar die dient je niet meer. Je wordt de nieuwe weg in geduwd. Luister je daarnaar en laat je je naar het nieuwe en onbekende brengen, waarvan je nog niet weet hoe dat afloopt. Of blijf je bij het vertrouwde, waarvan je eigenlijk weet dat het een doodlopende weg is. Als je dat diep van binnen wel weet, neem dan die stap.
 
Ik heb gekozen voor de nieuwe weg, hoe spannend ik het ook vind. Waar deze eindigt? Geen idee.
Vanaf maandag ga ik aan de slag als re-integratie consulent en casemanager verzuim.
 
Een nieuw avontuur en ik heb er onwijs veel zin in!
En uiteraard blijf ik beschikbaar voor consulten en coachingstrajecten. 
Fijn weekend!

De rugzak

Iedereen heeft een rugzakje. 
Je draagt het je hele leven bij je. 
In de loop van de jaren vul je het met spulletjes; levenslessen, ervaringen, pijn, verdriet, liefde, geluksmomenten, …

Sommige spullen koester je. Het maakt je blij.
Die spulletjes moet je eruit kunnen halen; het vastpakken, er naar kijken, er over praten, het laten zien, er mee spelen…… en dan weer netjes terugstoppen.
Soms komt er ook rommel in je rugzak. Die rommel moet je af en toe wel opruimen, anders wordt het een puinhoop.  Het stapelt zich op en je raakt het overzicht kwijt.
En dan wordt je rugzak een last. 
Een zware last op je schouders die je met je mee draagt. 
Dat is niet fijn, want dat zorgt voor pijn. 
En als je daar te lang mee blijft lopen wordt die pijn chronisch.
Je weet dan niet meer wat de oorzaak van die pijn is. 
En die mooie spulletjes in je rugzak verdwijnen steeds verder naar onder.
Dan kan het fijn zijn als iemand samen met jou die rugzak gaat opruimen en ordenen, zodat die mooie spulletjes weer zichtbaar en tastbaar worden. 
Hoe? 
Dat kan op verschillende manieren.
Je hoeft de route niet te weten. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden.
Je pakt je rugzak, vervolgens de hand van die ander en je gaat op pad…. samen!
Je hoeft niet de hele trap te zien om de eerste stap te zetten.

De wonderlijke reis met jezelf!

Ik ben al weer een aantal weken terug in Nederland en ben nog steeds dagelijks aan het nagenieten van alle indrukken en ervaringen.
Wat een geweldige reis heb ik mogen maken!!
Een paar weken geleden had ik nog niet kunnen dromen dat ik naar Las Vegas zou gaan waarbij ik een geweldige professie, welke een tijdje geleden op mijn pad is gekomen, een boost zou kunnen geven.

Some things are meant to be…. 
Ik ben trots op hetgeen ik doe, waarbij ik mijn eigen leven, maar ook het leven van heel veel andere mensen, op heel veel vlakken kan verbeteren. 
Al een tijd heb ik een diep verlangen om mensen te helpen een betere versie van zichzelf te worden. 
Dat is drie jaar geleden concreet geworden, toen ik zelf een besluit moest nemen. Een besluit om deuren te sluiten, in mijn kracht te gaan staan en voor mezelf te gaan kiezen! 
Dat heeft mij zoveel moois gebracht en zoveel nieuwe deuren geopend, dat het nu mijn missie is geworden om dit de wereld in te helpen. Waarom?

In Las Vegas ben ik diep ontroerd geraakt door de mensen die van niks, een vaak bodemloze put, toch iets geweldigs van hun leven hebben gemaakt. Geen slachtoffer meer zijn. Pijn omzetten in power, kracht, drijfveer om te kiezen voor een ander leven, hoe eng zo’n stap ook is. Want je gaat jezelf op zo’n ontdekkingsreis naar je nieuwe ‘ik’ tegenkomen; je angsten, belemmeringen, overtuigingen. Je gaat vrienden verliezen, je gaat leren prioriteiten te stellen. De mensen die daar spraken hebben ook ooit een besluit genomen om geen genoegen meer te nemen met een middelmatig leven. 
Ik heb dit event nodig gehad om erachter te komen wat ik écht wil!
Al jaren voelde ik dat ik niet op de juiste plek zat wat betreft mijn werk als leerkracht, maar ik wist niet welke kant ik op moest lopen.
Iets weerhield me om echt die ene stap te zetten.
Inmiddels weet ik dat het pure angst was.
Angst om het anders te gaan doen dan de massa. Het risico te nemen om mijn vaste baan op te geven, zonder te weten waar ik terecht zou komen en zonder te weten of ik mijn vaste lasten wel kon betalen.
Maar vooral omdat ik wist dat deze stap betekende dat ik aan mijn eigen persoonlijke ontwikkeling moest gaan werken. Recht in de spiegel kijken en de confrontaties met mijzelf aan te gaan.
Dat is eng, dat zal ik altijd beamen, maar damn, wat ga je positief veranderen en groeien als je dat proces echt aan durft te gaan!
Ik was daar na mijn burn-out al wel mee begonnen en het afgelopen jaar heeft dat echt een boost gekregen door het werk wat ik doe, maar afgelopen week in Las Vegas heb ik van mensen mogen leren die ooit écht diep in de put zaten… Financieel, maar ook emotioneel…. en zij hebben ooit een besluit genomen en zijn nu op zakelijk vlak heel groot! Maar de oorzaak van dat financiële succes was het feit dat ze zich echt op persoonlijk vlak hebben uitgedaagd het beste uit zichzelf te halen.
Ze hadden een brandend verlangen hun dromen te verwezenlijken en zijn gaan rennen….. gevallen… evalueren….. rennen, rennen, rennen…… want ze hadden een droom en visie!

Na mijn burn-out heb ik een lange zoektocht gehad om te ontdekken welke kant ik op zal gaan en ik voel dat dit het juiste pad is. Af en toe kom ik nog t-splitsingen tegen, maar mijn visie wordt steeds helderder. 
Ik ben klaar met die financiële onzekerheid en continue te moeten solliciteren naar een baan waar ik helemaal niet in wil zitten. Daarnaast heb ik in mijn directe omgeving gezien wat financiële problemen met je leven doet. Dat heeft mij gevormd en ik wil het anders!
Ook durfde ik nooit te dromen, want die dromen kwamen toch nooit uit. En zie mij nu! Ik verbaas mezelf, want ik heb hele mooie dromen gekregen na mijn reis in Vegas!
Vanaf nu is het tijd voor mij!

Ik heb een heldere visie en ik kan niet wachten om dat te delen met eenieder die het horen wil. Want ook voor mij is dit een proces van vallen, opstaan, evalueren, verwerken, lopen, rennen, gaan!!! Maar WoW, wat groei je hiervan als mens! Een verrijking voor het leven. 

Ik ga op reis en iedereen die met mij mee wil wandelen om een betere versie van zichzelf te worden is welkom! Geen middelmatigheid meer! Rise and Shine!!!